मागणॆ

एक All time favorate हिंदी गाणॆ ऎकतांना हे सुचले. हा प्रयत्न वेडॆपणा आहे की धाडस.

मागणॆ

आता जातांना शेवटचा हिशेब करून जा
सखे़, आपल्या प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा
तुझ्या करिता लिहिल्या होत्या मी किती कविता
शाईचॆ शब्द मी परत आणले, अर्थ तुझ्याजवळच आहे
तो अर्थ बुडवून जा, प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा

रानातल्या हिरव्या वाटेत बाईक सुसाट
कानात अस्पष्ट कुजबूज, माझ्या कोपर्याची लगट
रानफूलाच्या पाकळ्यात शोधत होतो तुझा स्पर्श
फुल तर सुकली मन मात्र मोहरले आहे
हा मोहोर करपून जा, प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा

एक चादरीत समावण्याची दोन जीवांची धडपड
पाठीवर चांदण्यांचे प्रतिबिंब बघण्याचे माझे वेड
डोळ्यांच्या संवादात झोप बाहेर पेंगत रहायची
उशिखाली पैजण,बांगड्या अजूनही रोमांचित आहेत
सारा शृंगार घेऊन जा,प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा

चिमणिच्या दातांनी चॉकलेट तोडून ओठांनी भरवणॆ
कधी लटक्या रागाने बघणे,अचानक अलगद हसणॆ
तुला आवडायची म्हणून मी फुलपाखरे पकडायचो
फुलपाखरे तर उडाली, त्यांचा रंग हाताला आहे
आठवणिंचा रंग पुसून जा, प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा

आता तुला अखेरचे मागणॆ करतो
माझे श्वास स्पदंनाशी नाते तुझ्यामुळॆच जाणतो
हे नाते तोडून जा, प्रेमाच्या निशाण्या मिटवून जा

घे भरारी

घे भरारी

घे भरारी नभाला तुझी आस आहे
पाकळ्यातून फुलतील निखारे असा श्वास आहे

असतील उंच पहाड़ हे संकटांचे
स्फोटक बारुदांचा तुझ्या रक्ताला वास आहे

का काजव्यांनी कधी पेटवल्या मशाली
धग सोसती जे हात, त्यांची ती दास आहे

सुरक्षित जरी गलबते बंदरात
वादळ लाटा झेलण्याचा तयांना ध्यास आहे

“त्या” मूक प्रतिसादानॆ व्यर्थ न हो निराश
जीवनापेक्षाही का कुठले नाते खास आहे?

खबरदार श्वापद सुटली मोकाट
गाफिल जीव आवडीचा घास आहे

अक्षर गिरवण्याचे आठव बाळकडू
प्रयत्नांती अपयश, यशाचा पहिला भास आहे

चल उठ मित्रा, दे जोमाने धड़का
या भिंतीपलीकड़े तुझाच इतिहास आहे

उजाडले आहे

उजाडले आहे

उगवला नाही सूर्य, तरी उजाडले आहे
नाही वसंताची चाहूल, तरी बहरले आहे

थबकल्या क्षणांनी गोंजारलित दुःखे
उमेदीने घर पुन्हा सावरले आहे

सरसावत होते हाती घेवुनी फुंकण्या
निखारेच त्यांनी आता विझवले आहे

गुलाबी आठवाणिंना होती संचारबंदी
मन तुझ्याच सभेत आता बावरले आहे

मैफलीत होते उदास गीत गाणॆ
सूर खर्जाचे आता हरवले आहे

बुरुजावरून डागल्या त्यांनी किती तोफा
आज पांढरे निशाण तेथे फडकले आहे

ऊन पावसाशी होती हरण्याची लढाई
तरी खडकाने कोंब गर्भात जगवले आहे

प्राक्तनाच्या गोळाबेरजेत हाती उरले शून्य
नियतिलाच मी आता ललकारले आहे