रात्र गेली !

रात्र गेली !

नाजूक श्रृंगाराला सजवून रात्र गेली
गुपित तन मनाचे उसवून रात्र गेली

घरंगळत गेली नजर घाटदार वळणातुनी
कोडॆ कंचुकिच्या बंधाचे सोडवून रात्र गेली

बिछान्याच्या व्यासपिठावर सभा तरुणाईची
ठराव उन्मादाचा सुचवून रात्र गेली

तिचे बहाणे,ओठांनी नाही डोळ्यानी हो म्हणने
डावपेच मदनक्रिडॆचे शिकवून रात्र गेली

तिच्या श्वासात श्वास माझा,ओठात ओठ
तृषार्थ गात्रांना चेतवून रात्र गेली

तनुवर टिचल्या बांगड्या,व्रण दाताचे गाली
पंचनामा घटनेचा गोंदवून रात्र गेली

प्रणयाराधना चोरून बघती चन्द्र तारे
खट्याळ साक्षिदारांना मिटवून रात्र गेली

उसने मागुन रंग तिचे, उगवली पहाट
नवजात सुर्य किरणांना प्रसवून रात्र गेली

बाबा आज तुम्ही आज हवे होताता

बाबा आज तुम्ही आज हवे होताता

बाबा तुमचेच बोट धरून मी चालायला शिकलो
तुम्हीच मला वाढवले, घड़वले
किती प्रश्न पडायचे त्या उमलत्या मनाला
तुमच्या ज्ञानकोषात मी उत्तर शोधयचो

बाबा मोठे कोण
टिळक की आगरकर, गांधी की आम्बेडकर?
अरे मोठयाचे वाद म्हणजे तार्यांची शर्यत
त्याचा निकाल आपल्याला कसा लावता येईल
सर्वांचाच आदर करावा आणि
आपल्याला जे पटेल त्याचे अनुसरण करावे

बाबा कुठले साहित्य चांगले
ग्रामीण की शहरी, दलित की ललित ?
जे प्रामाणिकपनाने लिहिले ते साहित्य चांगले
मुखवट्याचे साहित्य वाईट
साहित्याचे हे दोनच प्रकार, बाकी सर्व भेद झूट

बाबा धर्म म्हणजे काय? कुठला श्रेष्ट?
धर्मं म्हणजे श्रद्धा, माणुसकीवरील विश्वास
तुला मी मिलिंद म्हणतो, आई मनिष
आजी बाबू तर मित्र मिल्या म्हणतात
तसेच हिन्दू, इस्लाम, शिख, बौद्ध ही
त्या श्रध्दॆची वेगवेगळी नावे आहेत

बाबा शाळेत स्पर्धा आहे, भाषण लिहून दया!
पाठीवर हात ठेवून तुम्ही म्हणाला
अरे तुझी लढाई तुलाच लढावी लागेल
तू प्रा. लांजेवाराचा मुलगा आहे ही माझी ओळख आहे
पण तू असे काही कर की उद्या लोक म्हणतील
बघा मिलिंदचॆ वडील चालले आहेत

बाबा तुम्ही बोलत होतात आणि
मडके पक्के होत गेले
मग अचानक तुम्ही निघून गेलात
त्यावेळी माझा श्वासच थांबला होता
हो फार मोठा नव्हतो मी पण कळत होते
आता स्वतःलाच संघर्ष करावा लागेल
मी कितिदा रडलॊ, पडलो, ठेच लागून विरहळलो
पण तुमच्या दीपस्तंभात मार्ग शोधत गेलो
चालत रहिलो आणि आजही प्रवास संपला नाही
तुम्ही दिलेली शिदोरी अजूनही पुरते मला

आज नसेल हे आकाश माझे पण
या गर्दीत माझ्या नावाचा एक तारा आहे
असेल मंदसा पण स्वयंप्रकाशित आहे
ते बघायला तुम्ही हवे होतात
मी आहे म्हणजे तुम्हीही आहाताच,
तरीही आपल्या अंकुराचे झाड़ बनण्याच्या धडपडिचे
कौतूक करायला तुम्ही हवे होतात
बाबा आज तुम्ही खरेच हवे होतात

बेधुंद मला

बेधुंद मला !

एकदा सुर्यालाही खिशात घालायचे मला
सखे चंद्रालाही तुझ्या गळ्यात बांधयचे मला

धर्म कर्माच्या गुंत्यात का भावना अस्पृश्य
व्यासही ओशाळतील असे महाकाव्य लिहायचे मला

यौवनाचा उन्माद , इन्द्रियांची तृष्णा
चेकाळॆल कामसूत्र असे क्षण भोगायाचे मला

कुठला तो धर्मं आणि कसले प्राक्तन
देव नाकारणार्या चार्वकाच्या कुळात जन्मायचे मला

तुझ्याच आठवणिंचे ढग माझ्या आकाशात
चांदण्यांचे ताजमहल शुक्रावर बनवायचे मला

लावा धार शस्त्राना , वाजवा तुतारी
सिकंदराचे अधुरे स्वप्न पुर्ण करायचे मला

कोलाज

कोलाज
खण् खण् खण्
पैसांचा पाऊस
क्लिंग् क्लिंग् क्लिंग्
चिअर्सचा उरुस

पों पों पों
ट्रक वेगात
अs आss आ।sss
कोणी रक्ताच्या थारोळ्यात

थल् थल् थल्
उभारांच हलण
आs हाss ..आs हाss
पौरुषत्वाचे स्खलन

उ. ऊ.. ऊू...
स्मशानातिल आसव
ढिंग् ढिंग् ढिंग्
गिधाडांचे तांडव

डब् डब् डब्
गंगेची गहराई
क्टिंग् क्टिंग् क्टिंग्
स्वर्गातून उतरते आई

शू ssss ...
रात्र चढतेय
घुर्s र् घुर्s र्
मी घोरतोय

हुंकार
(शोषित पण जे पेटून उठलेले आहेत त्यांचा हा हुंकार आहे. ज्यांचा उद्याच्या सुर्याला आकार देण्याचा निग्रह आहे तेच स्वःताचे भविष्य लिह्तील.)

हुंदका दाबून आम्ही देऊ हुंकार
भस्म करू त्यांचा अंहकार
आजपर्यंत मांडली गार्हाणी
फरफटतच होतो अनवानी
फुंकतॊ तुतारी, ही आमची ललकार
हुंदका दाबून आम्ही देऊ हुंकार

तुमच्याकड़ेच होते गिरवी हात
लपविला सूर्य म्हणे झाली रात
उध्वस्त करू त्यांचा दरबार
हुंदका दाबून आम्ही देऊ हुंकार

वेठबिगारी आम्ही, झालो गुलाम
तुमच्या थुन्किनाही केला लवून सलाम
फुटला बांध, बघा प्रलयाचा संहार
हुंदका दाबून आम्ही देऊ हुंकार

धगधगत्या ज्वालामुखिचा उद्रेक
इतिहासा, बंडाची गर्जना ऐक
देऊ उद्याच्या सुर्याला आकार
हुंदका दाबून आम्ही देऊ हुंकार

रंग माझा वेगळा

रंग माझा वेगळा

सुरेश भट यांच्या गझल वाचणॆ म्हणजे एक अपुर्व अनुभव आहे. त्यातही “रंग माझा वेगळा” ह्या ऒळीनॆ मला नेहमीच भुरळ घातली कारण त्या शब्दांशी माझी frequency match
होते असे सारखे वाटते. त्या ऒळीवरुन सुचलेली ही कविता.


डोळ्यात भरेल असा हा पक्का रंग आहे
वेगळ्याच वाटा चालण्याचा माझा ढंग आहे

स्वागतास माझ्या उभरता का कमानी
प्रवेश माझा वादळाच्या संग आहे

मुर्दाड या क्षणांना तुझीच आस
आठवांच्या दिंडीत आज मी दंग आहे

हुंदकॆ अन् अंश्रुची मिळकत सारी
आरश्याचा दोष काय? प्रतिबिंबच भंग आहे

षंढाच्या जमावाला तुतारिची प्रतिक्षा
शोधता कुणाला,बघा हे कलकिचे अंग आहे

डिवचता का सभ्य या मनाला
बळ मणगटात जरी तलवारिला जंग आहे

रूपगार्विता

रूपगार्विता

येणार्या जाणार्यांच्या खिळल्या नजरा
चारचौघीहून वेगळा एक गोड चेहरा

मिठ्ठास गालावर मिठ्ठास खळी
इवलिश्या ओठावर गुलाबाची कळी
कोकिळिचा सुर वसे गोर्यापान गळी
बघ तुझ्या नजरेचे पडले किती बळी
भुरभुरत्या केसातुनी खुणवी चाफ्याचा गजरा
चारचौघीहून वेगळा एक गोड चेहरा

चालित तिच्या असे मद्याचा घुटका
चेव आणी चित्ती असा केसांचा लटका
थांबॆल श्वास, देऊ नको मानेला झटका
नजर आड़ होताच ह्रुदयाला चटका
कमनीय देहाचा तो डौल साजरा
चारचौघीहून वेगळा एक गोड चेहरा

घेतला जणू तू तारुण्याचा मक्ता
काळजाच्या ठोक्यावर तुझीच सत्ता
चालली आहे गिरवत नागिणिचा कित्ता
येईल तुझ्या घरी विचारत चांदण्याना पत्ता
कासावीस होई मन खेळॆ ओढनिशी वारा
चारचौघीहून वेगळा एक गोड चेहरा

तळमळ
तळमळ - माझ्या मुली करता एक साधी कविता
छ्कुली रडू नकोस ग!
बघ मला ऑफिसला वेळ होतोय
रडतेस तू आणि हुंदका मला येतोय......
किती ताकद आहे या कोवळ्या बेड्यात
तुझी मिठी सोडवली पण पाऊल उचलतच नाही....
मला ही वाटते ऑफिसला दांडी मारून तुझ्या सोबत खेळावे
साखरेचे पोत करत तुला खूप हसवावे
पण .......

मला जावेच लागेल
मला तुझ्या भविष्याची चिंता आहेच
पुस्तके, कपडे, अन्न या सर्वांचीच
किंमत असते हे समजते मला
पण हे लंगडे समर्थन आहे.
प्रश्न केवळ पैशाचा
नाही रोज रात्री कुशीत घेऊन तुला गोष्ट सांगतो
त्याची किंमत मला महिन्यात एकदाच
मिळनार्या पगारापेक्षा जास्त आहे.

माझे काम माझी अस्मिता आहे
तेच कसे सोडू ?..... "
सत्व" नसलेल्या पुरुषाला
पुढे तुला पापा म्हणायचिही लाज वाटेल.
हे मला कळत पण.... वळत नाही
आणि तुला .....?
आज हे कळनार नाही
पण मोठी झाल्यावर हे जरुर हे वाच
मग एक पित्याची तळमळ तुला
कळॆल तेव्हा कदाचित तू मला माफही करशील